Люблю я летуценіць, калі далоні чыесь
Стаўляюць прасьніцу з кудзеляю сівой
І пачынаюць прасьці ніткі дажджавыя
Над галавой...
Няма канца дажджу, ні гуду верацёнаў.
Віецца зь песьняй ніць на шпулю, на душу,
І сьніцца мне, што звоніць наш сасоньнік
І ў сэрцы, і ўвушшу...
Натальля Арсеньнева
(з паэзіі беларускай эміграцыі)
Мельник Константин, Я згодна: можна і больш рэзка і буйней. Зрэшты, й такі кадр ёсьць, яшчэ вылажу... Але парасон навошта?
Юрий Исаревич, Дык дождж жаж...
Стаўляюць прасьніцу з кудзеляю сівой
І пачынаюць прасьці ніткі дажджавыя
Над галавой...
Няма канца дажджу, ні гуду верацёнаў.
Віецца зь песьняй ніць на шпулю, на душу,
І сьніцца мне, што звоніць наш сасоньнік
І ў сэрцы, і ўвушшу...
Натальля Арсеньнева
(з паэзіі беларускай эміграцыі)
Прозрачности и лёгкости снимку чуток не хватает, имхо...
Юрий Исаревич, Дык дождж жаж...